Stille wateren hebben diepe gronden

13 januari, 2020 -

Het Goede Gesprek…

Een jaarlijks terugkerend dingetje waarbij je maar moet afwachten tegenover wie je dit keer komt te zitten.  
Ik had het nog maar één keer eerder meegemaakt, maar wist dat dit het moment is om iemand vanuit het managementteam beter te leren kennen. Zo had ik vorig jaar een heel fijn gesprek en kwam ik erachter dat je soms meer gemeen hebt met iemand dan dat je denkt. Nu was het zover, het Goede Gesprek werd weer ingepland. Dit keer wederom niet zomaar met iemand. Dit jaar mocht ik met Nizar op pad.  

Ondanks zijn heldenstatus binnen de organisatie was er voor mij veel mysterie rondom deze man. Naast de vriendelijke glimlach en de ‘goedemorgen’ die we elkaar elke keer geven op kantoor, wist ik eigenlijk vrijwel niets van hem. Deze man is namelijk niet het meest uitgesproken type wat binnen onze organisatie rondwandelt. Sterker nog, het is een soort stille kracht waarvan ik eigenlijk totaal geen idee had wat hij nou precies deed en wie hij nou echt is. Uit vertrouwde bron had ik vernomen dat hij wel iets voelt voor goed eten. Dus heb ik een lunch met hem gepland bij Rivers Marnemoende, IJsselstein.  

Samen in de auto leerde ik de man pas wat beter kennen. Nizar, held binnen The Hup, was open en geïnteresseerd. Hij bleek ook gewoon een mens te zijn. Een mens met enorme uitdagingen, zowel in werk als privé. Tijdens de lunch gingen het gesprek niet alleen over zijn missie binnen The Hup, maar ook over wat het betekent om een vader te zijn en over hoe moeilijk de relatie met je partner soms kan zijn. Daarnaast leerde ik dat Nizar een échte ‘foodie’ is. Een foto tussendoor voor Instagram, van de fraai opgemaakte gerechten, was gewoon een must. Hij was dan ook enigszins kritisch over ons hoofdgerecht; “Het vlees is vrij koud, komt zo uit de koelkast”. Ik nam mijzelf direct voor om vaker met Nizar te gaan eten om daadwerkelijk verstand te krijgen van de dingen die op mijn bord liggen.  

Nu is het alweer en hele tijd geleden, het Goede Gesprek. Maar iedere keer als ik Nizar zie, word ik er even aan herinnerd. Een stille kracht binnen The Hup, met een goed verhaal. Hoe mooi is het dat we zo ieder jaar even ‘het mens’ achter de manager mogen ontmoeten.  

Ik weet in ieder geval dat ik vanaf heden iets kritischer naar mijn eten kijk, maar ook dat er veel meer achter mensen zit dan je op het eerste gezicht kunt zien. Achter die vriendelijke glimlach zit een kenner als het om goed eten gaat, maar ook een liefhebbend vader en een collega waarbij je vrijwel alles kwijt kunt. 

Een mooi goed gesprek, dat terugkerende dingetje wat werken bij The Hup nóg iets toffer maakt.