beat-yesterday-dug-out-blog-340x360

Beat Yesterday

1 juli, 2020 -
Ruim anderhalf jaar geleden werd Marcel door mij meegenomen naar Kampong voor ons goede gesprek. Een ouderwets broodje kroket in de volle zon op de trappen bij veld 1. Voor velen wellicht een kleurloze activiteit, voor hockeyers met een blauw hart hét ultieme Kamponggevoel.

Het veld lag er prachtig bij. De oogverblindend witte lijnen en markeringen in het natte gras; pronkend en glinsterend in de zon. De mat vroeg om een heerlijke wedstrijd. Een potje 1v1 zou voor Marcel in totale mineur geëindigd zijn, dus bleven we rustig zitten. Geen duel, wel twee toeschouwers.

We spraken over tophockey en topsport. Over de mentaliteit die daarvoor nodig is en de cultuur die daar een belangrijke rol in speelt. Waarom is elkaar aanspreken op gedrag in het veld en daarna ontspannen een drankje drinken aan de bar geen probleem, maar vinden we dat op de werkvloer zo moeilijk? Hoe verlagen we die drempel en hoe verhogen we de betrokkenheid?

Ik keek naar het veld en dacht aan de hoge pieken en de diepe dalen die mijn optreden voor de club met zich hebben meegebracht. Aan de momenten dat ik als jonkie de waterflessen vulde, de kleedkamer opruimde en eindeloos drankjes haalde voor de ploeg. Ik dacht aan mijn debuut, aan de wedstrijden dat ik geen minuut speelde of de momenten dat ik geen bal raakte. Ik dacht aan mijn eerste basisplaats, aan mijn eerste doelpunt en aan het moment dat ik voor het eerst de aanvoerdersband droeg. Ik dacht aan de conditietrainingen waar geen einde aan kwam en aan de besprekingen die nauwelijks te volgen waren. Ik dacht aan titels en medailles. Aan honderden verhalen om te vertellen. Maar ook aan; “bloed, zweet en tranen”. Nu, een hockeyleven verder, kijk ik terug. En alles overziend kom ik tot de conclusie dat het oneindige plezier, en de mooie resultaten, slechts mogelijk waren door iets dat het beste omschreven kan worden als: toewijding.

Bij toewijding denk ik aan inzet, aandacht, doorzettingsvermogen, passie, bevlogenheid, enthousiasme, onbaatzuchtigheid en loyaliteit.  Het mooie aan dit woord is dat het zich bij iedereen op verschillende manieren uit. De één toont toewijding door een stille kracht te zijn waar je altijd op kan vertrouwen, de ander toont het door een medespeler ervan langs te geven wanneer de situatie daarom vraagt. Toewijding is passie, toewijding is emotie. Emotie uiten is soms moeilijk, emotie van een ander accepteren nog moeilijker.

Het is uiterst interessant om met elkaar te onderzoeken welke positie wij innemen bij de activiteiten die we ontplooien. Is ons gedrag en hoe wij handelen conform de doelstellingen? Spreken we elkaar er op aan als van het door ons samen geformuleerde strategische pad wordt afgeweken? En welke emoties komen daarbij los? Wat accepteren we van elkaar en wat niet? Mogen we de achterliggende reden kennen?

Met elkaar hierover in gesprek gaan kan leiden tot moeilijke gesprekken, maar juist deze gesprekken hebben de grootste waarde. Houding en emotie geven ons waardevolle informatie. Mijn uitdaging voor jullie: kíjk niet alleen, maar observeer. Hóór niet alleen maar luister. Verwar gedrevenheid niet met frustratie. Verwar zelfbewustzijn niet met arrogantie.

#BeatYesterday

Ga terug